XOVES. 18. NOITE. 23.00 P.M. VIGO. CHURRUCA. ARENAL.
ALCOL. FÚTBOL. ACCIÓN. MIRADAS LASCIVAS. CHISTES MALOS. PALMADAS NO CÚ. ER(org)ASMUS. JUERGUES. LOCURA. DISCO E SEXO DURO.
Ouuuu ieeaaahhh!
quinta-feira, 11 de outubro de 2007
segunda-feira, 18 de junho de 2007
sábado, 9 de junho de 2007
quinta-feira, 24 de maio de 2007
Imos aló!
Despois de anos e anos aprendendo a pranchar ben unha camisa, un créese que xa alcanzou tal punto de erudición que non lle fai falla ler nada máis, que xa o sabe todo. Entón é cando a correa acórtase, baixo e volvo a ter o pés na terra.
A intensidade e gravamen da hostia depende do alto que un queira creerse as cousas!
E sei que só teño que esperar un pouquiño para estar máis ben (aínda máis). Cando marche o frío, cando veña o meu verán.
Hai que ir pouco a pouco e non polas nubes... ;)
A intensidade e gravamen da hostia depende do alto que un queira creerse as cousas!
E sei que só teño que esperar un pouquiño para estar máis ben (aínda máis). Cando marche o frío, cando veña o meu verán.
Hai que ir pouco a pouco e non polas nubes... ;)
domingo, 13 de maio de 2007
Os Inadaptados Seguen Vivos
As consecuencias do pasotismo de ámbolos dous escritores puideron ser dun grave diagnóstico. Afortunadamente á fin dos actos feitos con boa vontade, hai recompensas.
A vida non dura tanto coma queremos seguramente, incluso atreveríame a dicir que dura máis do que tamén outros queren. O único que podo garantir é que a vida nunca dura o que un quere.
Os inadaptados están a pasar por épocas diverxentes. Un arriba e outro abaixo, e quizais esta diferenza dende o punto de vista anímico sexa unha das principais causas desta "desbandada xeral".
Bueno, estamos en tempo de campaña electoral así que vou a soltar o meu discurso de promesas se algún lector, que non sexa o meu compañeiro de mesa, deixa un só comentario:
- Prometo ser fiel ós estatutos dos Inadaptados, que aínda que non o creades temos 5 artigos perfilados e un esbozo de "logo".
- Prometo ser máis positivo no aspecto de ver a vida.
- Prometo que vou ir a Baiona antes de que remate o verán que aínda no comezou.
- Prometo se ven "La Pantoja" á Coruña, ir a un concerto dela e tirarlle un ovo á cabeza.
- Prometo coidar deste blog para que non morra
- Prometo escoitar unha vez por semana a Termi sentenciando con algo de unha palabra ou o que sexa.
- Prometo... seguir sendo eu mesmo toda a miña vida e morrer igual que agora (pero dentro de 500 anos, espero).
Mirade cantas promesas, bueno máis unha.
- Prometo que agora que estou a escribir esto estou sereno total sen a influencia de drogas ou alcol xD.
Bueno como diría Peman. "isto é todo, boas noites e atamañá"
A vida non dura tanto coma queremos seguramente, incluso atreveríame a dicir que dura máis do que tamén outros queren. O único que podo garantir é que a vida nunca dura o que un quere.
Os inadaptados están a pasar por épocas diverxentes. Un arriba e outro abaixo, e quizais esta diferenza dende o punto de vista anímico sexa unha das principais causas desta "desbandada xeral".
Bueno, estamos en tempo de campaña electoral así que vou a soltar o meu discurso de promesas se algún lector, que non sexa o meu compañeiro de mesa, deixa un só comentario:
- Prometo ser fiel ós estatutos dos Inadaptados, que aínda que non o creades temos 5 artigos perfilados e un esbozo de "logo".
- Prometo ser máis positivo no aspecto de ver a vida.
- Prometo que vou ir a Baiona antes de que remate o verán que aínda no comezou.
- Prometo se ven "La Pantoja" á Coruña, ir a un concerto dela e tirarlle un ovo á cabeza.
- Prometo coidar deste blog para que non morra
- Prometo escoitar unha vez por semana a Termi sentenciando con algo de unha palabra ou o que sexa.
- Prometo... seguir sendo eu mesmo toda a miña vida e morrer igual que agora (pero dentro de 500 anos, espero).
Mirade cantas promesas, bueno máis unha.
- Prometo que agora que estou a escribir esto estou sereno total sen a influencia de drogas ou alcol xD.
Bueno como diría Peman. "isto é todo, boas noites e atamañá"
quinta-feira, 10 de maio de 2007
Isto Debería Rematar Aquí (eiquí)
As cousas acaban como comezan, cun sentimento de rareza, estraño, diverxente, utópico, luminoso...
O ciclo en tódolos sentidos chega a súa fin, unha vez máis, pero agora a sartén polo mango a teño eu, espero. Levo moito tempo sen escribir, sinto non facelo máis a cabeza non me da máis dende hai certo tempo.
O curso, as redaccións "obrigatorias" máis ou menos semanais e demais cousas réstanme a vontade de deixar unhas palabriñas aquí. Que conste que houbo xente que me pediu que volvese a escribir e todo.
Cada día que pasa vexo como se achega a porta do meu destino máis próximo. É coma estar achegándose a unha montaña que sabes que vas ter que subir, ACOJONA.
Esperemos que a porta estea aberta, porque se non, cantarei iso de "y estará cerrado y bla bla bla bla pa pa ra pa pa, na na na, la la ra la, bla bla bla bla ah na ra na ra". :-)
O ciclo en tódolos sentidos chega a súa fin, unha vez máis, pero agora a sartén polo mango a teño eu, espero. Levo moito tempo sen escribir, sinto non facelo máis a cabeza non me da máis dende hai certo tempo.
O curso, as redaccións "obrigatorias" máis ou menos semanais e demais cousas réstanme a vontade de deixar unhas palabriñas aquí. Que conste que houbo xente que me pediu que volvese a escribir e todo.
Cada día que pasa vexo como se achega a porta do meu destino máis próximo. É coma estar achegándose a unha montaña que sabes que vas ter que subir, ACOJONA.
Esperemos que a porta estea aberta, porque se non, cantarei iso de "y estará cerrado y bla bla bla bla pa pa ra pa pa, na na na, la la ra la, bla bla bla bla ah na ra na ra". :-)
domingo, 22 de abril de 2007
Os momentos
A vida son rachas que só hai que saber sobrelevalas e interpretalas axeitadamente. Un, que sempre se atopa na táboa de clasificación máis na zona de abaixo que na dos campeóns, ten que saber darlle a cada cousa o seu valor e importancia, non é cuestión de que todo che importe unha merda, pero si de saber como tomarse un as cousas. Por que se non podes rematar tolo de todo.
Sei agora como tomarme ben as cousas, por iso estou nun momento doce, problemas sigo tendo pero amargandome non arranxo nada.
Mellor persoa, Isidro? Nós somos donos dos nosos actos. Nós facemos accións que falan por nós e que din como somos. Non sabes como serás? Depende de se sabes ter control e dominio sobre ti.
Sei agora como tomarme ben as cousas, por iso estou nun momento doce, problemas sigo tendo pero amargandome non arranxo nada.
Mellor persoa, Isidro? Nós somos donos dos nosos actos. Nós facemos accións que falan por nós e que din como somos. Non sabes como serás? Depende de se sabes ter control e dominio sobre ti.
sábado, 21 de abril de 2007
Mal Momento
U-lo Isidro que escribía a cotío neste blog?
Alégrome moito, compañeiro inadaptado o teu bo momento que estas a vivir. Pola miña parte, semella que non levanto cabeza. Deambulo dun lado a outro e o peor de todo é que sempre sei onde vou rematar, nun vaso de cubata, nunha noite de insomnio, nunha dose de ansiolíticos...
Certo é que cando a xente está mal coma ben decías, saca o mellor de si mesmo, o que poderíamos chamar case un "espírito de supervivencia" entre comiñas xa que hai que matizar. Acórdome agora unha anécdota de clase, hai moitos anos, por aquelas gastaba 12 anos ou así, foi a primeira vez que me influiu ese espirito para lograr algo que non imaxinei (facer marcas dignas de Carl Lewis). De cando en vez cando todo está na contra, volvía a min para sacarme do atolladero onde me metera.
Pero esta benquerido amigo é unha historia moi diferente. É un ciclo, o can que persigue o rabo, a pescada que morde a cola, morder a man que che da de comer... Jodido Termi, moi jodido.
Se me deran a escoller, eu non sei que escolleria, irme á merda de noite, ou coa luz dun novo día (é algo plagio do Vivir Na Coruña xD).
p.d: O que non me matou Termi, farame máis forte, pero non sei se mellor persoa...
Alégrome moito, compañeiro inadaptado o teu bo momento que estas a vivir. Pola miña parte, semella que non levanto cabeza. Deambulo dun lado a outro e o peor de todo é que sempre sei onde vou rematar, nun vaso de cubata, nunha noite de insomnio, nunha dose de ansiolíticos...
Certo é que cando a xente está mal coma ben decías, saca o mellor de si mesmo, o que poderíamos chamar case un "espírito de supervivencia" entre comiñas xa que hai que matizar. Acórdome agora unha anécdota de clase, hai moitos anos, por aquelas gastaba 12 anos ou así, foi a primeira vez que me influiu ese espirito para lograr algo que non imaxinei (facer marcas dignas de Carl Lewis). De cando en vez cando todo está na contra, volvía a min para sacarme do atolladero onde me metera.
Pero esta benquerido amigo é unha historia moi diferente. É un ciclo, o can que persigue o rabo, a pescada que morde a cola, morder a man que che da de comer... Jodido Termi, moi jodido.
Se me deran a escoller, eu non sei que escolleria, irme á merda de noite, ou coa luz dun novo día (é algo plagio do Vivir Na Coruña xD).
p.d: O que non me matou Termi, farame máis forte, pero non sei se mellor persoa...
quinta-feira, 19 de abril de 2007
Bo momento
En 1824, Ludwig van Beethoven estábase a quedar sordo, morreralle o irmán e non conseguiu casarse co amor da súa vida. Tamén fixo a Novena.
No 36, Miguel de Unamuno estaba vivindo anos duros na Universidade de Salamanca, ademais estalou a Guerra Civil Española, nun dos peores momentos soltou frases tan memorables coma aquel "Venceréis, pero no convenceréis".
Igual de triste, tamén pasandoo mal, estaba Picasso e un ano despois (1937), antes de deixar España, pintou o Guernica.
Stanley Kubrick tiña unha filosofía propia nos seus films, xiraba en torno á loita dun antiheróe no seu enfrontamento co mundo, e a súa derrota final. Seguramente nos seus protagonistas, que viviron iso, había moito autobiográfico. Nun momentos triste e tamén con ira e crispación e sempre sen deixar de lado esta filosofía. Kubrick rodou Full Metal Jacket (1987). A Chaqueta Metálica. Película que o consagrou (aínda máis) como xenial cineasta e de culto.
Dise que en 1987, cando Freddie Mercury colleu o SIDA, contóullo á banda (Queen) e neses momentos de dor compúxose, con Brian May, a canción Show Must Go On. O espéctaculo debe seguir, debe seguir a pesar de todo, xa que a súa verdadeira vida era a música, sairía á venda en 1991. Un ano antes da morte de F. Mercury por esa enfermidade.
Parece que nos momentos máis tristes, ou nos peores momentos, dáselle mellor a xente crear algo, sacar o mellor de cada un.
Eu estou vivindo unha longa tempada moi moi feliz, quizais por iso meu blog perdese a pouca calidade que tiña.
E iso non me importa se eu estou ben, e se teño a quen teño que ter cerca de min.
Porque la ficha nunca muere...
P.D: Isidro onde andas?
No 36, Miguel de Unamuno estaba vivindo anos duros na Universidade de Salamanca, ademais estalou a Guerra Civil Española, nun dos peores momentos soltou frases tan memorables coma aquel "Venceréis, pero no convenceréis".
Igual de triste, tamén pasandoo mal, estaba Picasso e un ano despois (1937), antes de deixar España, pintou o Guernica.
Stanley Kubrick tiña unha filosofía propia nos seus films, xiraba en torno á loita dun antiheróe no seu enfrontamento co mundo, e a súa derrota final. Seguramente nos seus protagonistas, que viviron iso, había moito autobiográfico. Nun momentos triste e tamén con ira e crispación e sempre sen deixar de lado esta filosofía. Kubrick rodou Full Metal Jacket (1987). A Chaqueta Metálica. Película que o consagrou (aínda máis) como xenial cineasta e de culto.
Dise que en 1987, cando Freddie Mercury colleu o SIDA, contóullo á banda (Queen) e neses momentos de dor compúxose, con Brian May, a canción Show Must Go On. O espéctaculo debe seguir, debe seguir a pesar de todo, xa que a súa verdadeira vida era a música, sairía á venda en 1991. Un ano antes da morte de F. Mercury por esa enfermidade.
Parece que nos momentos máis tristes, ou nos peores momentos, dáselle mellor a xente crear algo, sacar o mellor de cada un.
Eu estou vivindo unha longa tempada moi moi feliz, quizais por iso meu blog perdese a pouca calidade que tiña.
E iso non me importa se eu estou ben, e se teño a quen teño que ter cerca de min.
Porque la ficha nunca muere...
P.D: Isidro onde andas?
terça-feira, 10 de abril de 2007
Starts to fade
Oooooh baby
I feel right
The music sounds better with you
Love might
Bring us both together
I feel so good
I feel right
The music sounds better with you
Stardust - Music sounds better with you
I feel right
The music sounds better with you
Love might
Bring us both together
I feel so good
I feel right
The music sounds better with you
Stardust - Music sounds better with you
E recordo cando me tirabas na túa cama e oíamos música celestial ata que o sol estivese ben alto e, logo, cando volvía a oír algún tema xa non era o mesmo... Recordábate a ti, a min, as nosas voces, o noso ritmo, o noso movemento, a nosa festa, a nosa noite... Era coma se recompuxeramos os temas maxistralmente.
A veces boto de menos, pero ti agora bailas con outro.
Deixeite escapar e cando fun a por ti era tarde, non o quero recoñecer pero no fondo: Sempre teu... 03-01
A veces boto de menos, pero ti agora bailas con outro.
Deixeite escapar e cando fun a por ti era tarde, non o quero recoñecer pero no fondo: Sempre teu... 03-01
sexta-feira, 6 de abril de 2007
Inadaptándome
Despois de unha semana de relax nas terras lusas, procuro recuperar o estado inadaptado de sempre.
É certo, isto xa non é o mesmo que era antes, pero cando os proxectos se inician sempre teño a ilusión de non porlles data da fin. Polo momento isto sigue indo para adiante, e temos que reurnirnos Termi, xa sabes onde, o cando é "muito difícil" decilo.
Rios, vin pasar milleiros de rios de norte a sur, e todos levaban a mesma dirección, todos me levaban ó teu recordo, á túa cara, ó teu sorriso. Todos procuraban atopar o momento para deterse ante o meu paso e dedicarme un "ela non pensa en ti".
Naquel momento perdido na Serra do Geres (agora non me lembro se leva acento grave ou agudo...) sentinme libre, porque por unha vez ninguén decidía o meu camiño, mellor dito, non o había e iso fíxome sentir radiante. Atoparme coa humanidade foi un grande contraste que jodeu moito todo.
Quod non me necat, fortiorem me reddit, dixen
É certo, isto xa non é o mesmo que era antes, pero cando os proxectos se inician sempre teño a ilusión de non porlles data da fin. Polo momento isto sigue indo para adiante, e temos que reurnirnos Termi, xa sabes onde, o cando é "muito difícil" decilo.
Rios, vin pasar milleiros de rios de norte a sur, e todos levaban a mesma dirección, todos me levaban ó teu recordo, á túa cara, ó teu sorriso. Todos procuraban atopar o momento para deterse ante o meu paso e dedicarme un "ela non pensa en ti".
Naquel momento perdido na Serra do Geres (agora non me lembro se leva acento grave ou agudo...) sentinme libre, porque por unha vez ninguén decidía o meu camiño, mellor dito, non o había e iso fíxome sentir radiante. Atoparme coa humanidade foi un grande contraste que jodeu moito todo.
Quod non me necat, fortiorem me reddit, dixen
terça-feira, 27 de março de 2007
Talicual
Os inadaptados, obviamente, non se adaptan ao (pronunciase o, xD) medio. Ben, Risco si, pero el era un xenio. Como dicía, non se aclimatan e quizais por iso non teñen tempo para todo o que quixeran, aínda que viven aproveitando ben o tempo en tódalas cousas importantes desta vida. O caso é que non hai tempo e non HAI COMUNICACIÓN. O tema é que non traballamos xuntos xa. O intringulis é que así non imos a ningún lado e o blog menos.
A ver se non traballo moito na Semana Santa e podo darlle un toque a isto en canto deseño e oturas sorpresas.
Aburiño Isidro
(e a todos os que nos ledes, que creo que sodes poucos. ASÍ QUE FACEDE SPAM!! xD).
A ver se non traballo moito na Semana Santa e podo darlle un toque a isto en canto deseño e oturas sorpresas.
Aburiño Isidro
(e a todos os que nos ledes, que creo que sodes poucos. ASÍ QUE FACEDE SPAM!! xD).
sábado, 24 de março de 2007
Onde Vou?
Cal camiño teño que escoller na miña...
Afortunadamente despois da semana "dos exames" venme un día de baixón bastante importante.
Non teño ganas de contar nada, pero podería decir un montón de cousas. Podería decir o que dixen, o que me contaron, o ruxe ruxe da sociedade, o alcume da precariedade....
Sinto coma se unha cortina me impide ver o que me vai pasar... e jódeme moito.
Néboa, moita néboa na miña vida
Afortunadamente despois da semana "dos exames" venme un día de baixón bastante importante.
Non teño ganas de contar nada, pero podería decir un montón de cousas. Podería decir o que dixen, o que me contaron, o ruxe ruxe da sociedade, o alcume da precariedade....
Sinto coma se unha cortina me impide ver o que me vai pasar... e jódeme moito.
Néboa, moita néboa na miña vida
segunda-feira, 19 de março de 2007
Andando en círculos
Hai xente que di que a vida da moitas voltas, e parés que si (se non que mo digan a min). Pero esas longas, longas voltas, que en vez de ser sinuosas e estreitas coma unha estrada que sube a unha montaña, cheo de bucles e rizos imposibles, son máis coma un scaletrix xigante de deseño, voltas e voltas, curvas, oitos, rampas, subidas, na cresta da onda, terrapléns, baixóns, no averno da depresión, pero coma circuito que é, o final remata coa posición de salida. Polo que chego á conclusión de que son circuitos, círculos pechados...
Porque sempre acabo en fronte túa. Xuntos.
Este venres, ti e máis eu, se cadra: FESTA!
Porque sempre acabo en fronte túa. Xuntos.
Este venres, ti e máis eu, se cadra: FESTA!
domingo, 18 de março de 2007
Sentimentos Encontrados
"...Y yo me muero porque estás con él..."
é un anaco dunha canción de Los Piratas - Oh Nena. Non sei que pasa coa miña vida pero os celos afloran outra vez en min e facía moito tempo que non pasaba.
Non sei que significa, nin que deixa de significar pero sintome traizoado por todo/s. Hoxe revivín algo que non esperaba facelo nunca. "Estiven en tal e vin a tal e estiven moi ben con el etc..." Sombras do pasado e accións semellantes tornan outra vez á miña cabeza.
Sentimentos encontrados, 3 anos máis tarde pero todo sigue sendo igual, ou non, ou se cadra só foi un nexo de unión que lle quixen dar...
" Fuera la vida te espera, yo tengo PACIENCIA..."
é un anaco dunha canción de Los Piratas - Oh Nena. Non sei que pasa coa miña vida pero os celos afloran outra vez en min e facía moito tempo que non pasaba.
Non sei que significa, nin que deixa de significar pero sintome traizoado por todo/s. Hoxe revivín algo que non esperaba facelo nunca. "Estiven en tal e vin a tal e estiven moi ben con el etc..." Sombras do pasado e accións semellantes tornan outra vez á miña cabeza.
Sentimentos encontrados, 3 anos máis tarde pero todo sigue sendo igual, ou non, ou se cadra só foi un nexo de unión que lle quixen dar...
" Fuera la vida te espera, yo tengo PACIENCIA..."
terça-feira, 13 de março de 2007
Mitos e Lendas
Procurando unha canción coa que hoxe me sinta identificado, é tan difícil hoxe explicar os meus sentimentos por medio dunha canción... "rescue me" estaría moi ben, se non fora adicada a un deus superior, "stop cryin your heart out" se fora noutra situación.
Cando estamos mal sempre tentamos atopar esa canción coa que sentirnos identificados e coma ese anuncio do coche con mp3 que sae o tio chorando e cantando pois é básicamente o que adoitamos facer... triste pero moitas veces efectivo
Os tio choran, choran como os que máis, tenden a chorar incluso máis que as mulleres, o que pasa é que en secreto, cando ninguén lles ve soltan as primeiras bágoas. Porque claro, se choras diante de alguén non é síntoma de virilidade e entón eso do home forte que rompe cousas, que ten forza, esa mitificación do sexo masculino da especie humano iríase pola alcantarilla.
Por qué desdecir as leis do ser humano entón, para total que o 99% da xente pense coma sempre. "lo que importa es el interior" "yo no me fijo en el físico" "yo no soy nada machista" etc... grandes exemplos dos tópicos humanos
Cando estamos mal sempre tentamos atopar esa canción coa que sentirnos identificados e coma ese anuncio do coche con mp3 que sae o tio chorando e cantando pois é básicamente o que adoitamos facer... triste pero moitas veces efectivo
Os tio choran, choran como os que máis, tenden a chorar incluso máis que as mulleres, o que pasa é que en secreto, cando ninguén lles ve soltan as primeiras bágoas. Porque claro, se choras diante de alguén non é síntoma de virilidade e entón eso do home forte que rompe cousas, que ten forza, esa mitificación do sexo masculino da especie humano iríase pola alcantarilla.
Por qué desdecir as leis do ser humano entón, para total que o 99% da xente pense coma sempre. "lo que importa es el interior" "yo no me fijo en el físico" "yo no soy nada machista" etc... grandes exemplos dos tópicos humanos
domingo, 11 de março de 2007
Voluntad libérrima
Juan Carlos I, rei de las nuestras Españas. Discurso lido no acto de entrega do Premio Cervantes a Fco. Umbral. Alcalá de Henares, 2001.
Xa non digo os galegos, senón coma dixo un mestre: que pensarán os indios de isto?
Inspiración
Debe ser cousa da chegada da primavera, e xunto con ela os inadaptados sentímonos... non sei como definilo, unha palabra entre temerosos e abraiados. Á expectativa das cousas que podan acontecer ó longo deste 2007.
Antes de nada querería facer regresar esa inspiración que lle falta ó meu compañeiro para escribir, a todos nos pasa, e eu tamén estou na miña propia "crise de indentidade".
A inspiración... como te chega a inspiración? pois ten moi fácil resposta, calquer escritor/poeta, cando escribía, pechaba os ollos e pensaba nesa persoa que lle facía sentir coma ningunha outra. Quizais agora mesmo, nós carecemos de tal musa, ou non, ou non nos chega de todo á patata (corazón).
Lembrome agora cando me inspirei para unha historia de capítulos, vencenllando ó sexismo da sociedade e o maltrato da muller e todo o unificaba cun monte queimado, ollando dende o peirao do porto de, valga a redundancia, Porto Do Son. Naqueles momentos, nos que a miña tristura era bastante máis notable as palabras, frases e incluso poemas emanaban da miña boca coma si foran conversas calquera.
Agora, hoxe en día, preciso un día baixo, un día diferente, para poder pensar o mesmo coa mesma axilidade mental. Pero está a opción de recordar cousas pasadas, de levantar a tirita que aínda cubre o corazón e seguen a pingar gotas de sangue del, é triste pero é así.
Onte quedeime preocupado, porque unha yonki, da cal non sei o seu nome, cambiounos 4 euros por un billete de 5 porque queria conseguir 3,15 "para un taxi" e non fun capaz de deducir uqe tal cuantía xa a tiña, lioume a min, foi coma unha ostia no meu EGO. O máis triste era o tremendo callo que tiña de pincharse na mesma man...
Antes de nada querería facer regresar esa inspiración que lle falta ó meu compañeiro para escribir, a todos nos pasa, e eu tamén estou na miña propia "crise de indentidade".
A inspiración... como te chega a inspiración? pois ten moi fácil resposta, calquer escritor/poeta, cando escribía, pechaba os ollos e pensaba nesa persoa que lle facía sentir coma ningunha outra. Quizais agora mesmo, nós carecemos de tal musa, ou non, ou non nos chega de todo á patata (corazón).
Lembrome agora cando me inspirei para unha historia de capítulos, vencenllando ó sexismo da sociedade e o maltrato da muller e todo o unificaba cun monte queimado, ollando dende o peirao do porto de, valga a redundancia, Porto Do Son. Naqueles momentos, nos que a miña tristura era bastante máis notable as palabras, frases e incluso poemas emanaban da miña boca coma si foran conversas calquera.
Agora, hoxe en día, preciso un día baixo, un día diferente, para poder pensar o mesmo coa mesma axilidade mental. Pero está a opción de recordar cousas pasadas, de levantar a tirita que aínda cubre o corazón e seguen a pingar gotas de sangue del, é triste pero é así.
Onte quedeime preocupado, porque unha yonki, da cal non sei o seu nome, cambiounos 4 euros por un billete de 5 porque queria conseguir 3,15 "para un taxi" e non fun capaz de deducir uqe tal cuantía xa a tiña, lioume a min, foi coma unha ostia no meu EGO. O máis triste era o tremendo callo que tiña de pincharse na mesma man...
sexta-feira, 9 de março de 2007
A vértixe do escritor ante a páxina en branco
A vértixe do escritor ante a páxina en branco é un eufemismo moi longo para dicir que un escritor non anda inspirado, está escaso de musas ou non ten nada interesante que contar.
Pero a verdade é que teño unha musa que soa moi forte na miña mente e máis intesamente na memoria. Pero xa queda pouco que contar dela, creo que xa se dixo todo e tampouco é plan de raiar (algo moi posible en min).
Xa vai sendo hora de buscar novas aventuras o seu carón e a ela non lle parés disgustar a idea, senón máis ben todo o contrario.
Citámonos para dentro duns días pero eu, ansioso, quero mirala xa.
Pero a verdade é que teño unha musa que soa moi forte na miña mente e máis intesamente na memoria. Pero xa queda pouco que contar dela, creo que xa se dixo todo e tampouco é plan de raiar (algo moi posible en min).
Xa vai sendo hora de buscar novas aventuras o seu carón e a ela non lle parés disgustar a idea, senón máis ben todo o contrario.
Citámonos para dentro duns días pero eu, ansioso, quero mirala xa.
Preguntándolle ó mencer
hoxe disipei as dúbidas sobre o mencer... hoxe xa sei por onde sae e por onde se pon o sol. É triste, pero a realidade dos feitos non e outra. O sol sae polo E-NE até poñerse no O-NO. Decateime a tempo, pois de tanta exposición o sol podería terme queimado.
Durante meses soñei cun sol "patasparriba", diferente, especial, pero á vez moi simple, sen embargo cando hoxe divisei o solpor entendín a dificultade de cambiar algo que leva moito tempo pasando do mesmo xeito, polo menos dende que o universo é así e a terra formouse.
"No puedo cambiar la dirección del viento, pero sí ajustar mis velas para llegar siempre a mi destino." JAMES DEAM
Durante meses soñei cun sol "patasparriba", diferente, especial, pero á vez moi simple, sen embargo cando hoxe divisei o solpor entendín a dificultade de cambiar algo que leva moito tempo pasando do mesmo xeito, polo menos dende que o universo é así e a terra formouse.
"No puedo cambiar la dirección del viento, pero sí ajustar mis velas para llegar siempre a mi destino." JAMES DEAM
quinta-feira, 8 de março de 2007
Sentir
"Sinto que sintes que te sinto sentir cando o sentimento sentido sinto, sintome sintomático sentindote sentir"
e iso...
e iso...
Tonto
Tonto por non saber aquel día o que tiña que decir
Tonto polas veces que te vin e non che dixen "te quiero"
Tonto polos camiños que non souben coller ben
Tonto por non sabercho decir a ti
Tonto por ocultarche o que só ti deberías saber
Tonto por ser así
Tonto porque na vida tenos que haber i eu non son máis
Tonto porque cando me desperto son capaz de pensar en que estarás a facer ti agora mesmo
Tonto porque escribo isto, que non é máis ca unha tontería
Tonto porque se fora listo, probablemente non estaría onde estou
Tonto porque levo tres anos farto de todo, absolutamente de otdo
Tonto porque ás veces non tiven ganas de levantarme da cama
Tonto porque dismo e fas que me sinta especial polo menos ó ler esa palabra
Tonto poque si...
Tonto polas veces que te vin e non che dixen "te quiero"
Tonto polos camiños que non souben coller ben
Tonto por non sabercho decir a ti
Tonto por ocultarche o que só ti deberías saber
Tonto por ser así
Tonto porque na vida tenos que haber i eu non son máis
Tonto porque cando me desperto son capaz de pensar en que estarás a facer ti agora mesmo
Tonto porque escribo isto, que non é máis ca unha tontería
Tonto porque se fora listo, probablemente non estaría onde estou
Tonto porque levo tres anos farto de todo, absolutamente de otdo
Tonto porque ás veces non tiven ganas de levantarme da cama
Tonto porque dismo e fas que me sinta especial polo menos ó ler esa palabra
Tonto poque si...
quarta-feira, 7 de março de 2007
Contos Infantís e Películas Irreais
Pois si, he aquí unha dúbida que me carcome casi a diario, ¿por qué as películas até fai uns anos eran todas sobre cousas fantásticas ou boas -agás as bélicas- e sempre tiñan un final féliz?
Cal era o obxecto destas películas, facernos crer que a nosa vida era unha merda e que nunca chegaríamos a ter esa sorte? ou quizais concienciarnos de que podiamos ter unha vida mellor.
Sexa como fora por críticar algo, podería criticar os contos/películas Disney. Onde se viu a "Cincenta" que acababa vestida co príncipie, pero menuda utopía homiño!!! Que si que moitos dirán pois Letizia... LETIZIA MERDA que é máis pija ca filla de Amancio Ortega, agora dirán que é de pobo pq os seus avós viven nunha aldea. POLO CARALLO. e claro isto nós, vémolo cando temos 5-6-7-8 anos e crémonos que en realidade podemos ser unha das personaxes. Claro, logo chegamos a ter 15-16 anos e vemos como está o mundo e levamos unha decepción... ¿ónde se pretende chegar con estas películas? a contarlle ós nenos unha bonita historia para logo que se dean conta que a vida é todo o contrario? non sería máis sinxelo poñer unha historia na que unha "ama de casa" cásase cun "amo de casa"... Ah claro non... iso non vende... esquecíaseme que todo nesta vida basease na "pela". Pois négome a creer iso ou polo menos a aceptalo.
E coma películas irreais poderiamos citar a do "típico feo que como é tan boa persoa que a tía máis guapa do instituto/universidade/colexio fíxase nel"... Alguén dirá que non soñou con que esto fora realidade, ou qeu polo menos a tía que lle gustaba fixéralle algo de caso... polo menos que lle mirase e dixéralle ola, que o trata como unha persoa normal que é...
Que cínica é a sociedade, que cando recrea películas, as recrea dun xeito para crerse que é ela mellor ca o resto, non?
Cal era o obxecto destas películas, facernos crer que a nosa vida era unha merda e que nunca chegaríamos a ter esa sorte? ou quizais concienciarnos de que podiamos ter unha vida mellor.
Sexa como fora por críticar algo, podería criticar os contos/películas Disney. Onde se viu a "Cincenta" que acababa vestida co príncipie, pero menuda utopía homiño!!! Que si que moitos dirán pois Letizia... LETIZIA MERDA que é máis pija ca filla de Amancio Ortega, agora dirán que é de pobo pq os seus avós viven nunha aldea. POLO CARALLO. e claro isto nós, vémolo cando temos 5-6-7-8 anos e crémonos que en realidade podemos ser unha das personaxes. Claro, logo chegamos a ter 15-16 anos e vemos como está o mundo e levamos unha decepción... ¿ónde se pretende chegar con estas películas? a contarlle ós nenos unha bonita historia para logo que se dean conta que a vida é todo o contrario? non sería máis sinxelo poñer unha historia na que unha "ama de casa" cásase cun "amo de casa"... Ah claro non... iso non vende... esquecíaseme que todo nesta vida basease na "pela". Pois négome a creer iso ou polo menos a aceptalo.
E coma películas irreais poderiamos citar a do "típico feo que como é tan boa persoa que a tía máis guapa do instituto/universidade/colexio fíxase nel"... Alguén dirá que non soñou con que esto fora realidade, ou qeu polo menos a tía que lle gustaba fixéralle algo de caso... polo menos que lle mirase e dixéralle ola, que o trata como unha persoa normal que é...
Que cínica é a sociedade, que cando recrea películas, as recrea dun xeito para crerse que é ela mellor ca o resto, non?
terça-feira, 6 de março de 2007
Sobre de Juana Chaos
O outro día falando con Man, protoavogado, contoume algo interesante...
Case sempre é moi triste ver a Lei que temos, pero é o que hai...
Lo que os quise comentar el otro dia sobre De Juana es que:
1. Si es cierto que es un brutal asesino también lo es que cumplió su condena,- y por un Código Penal bastante severo como lo era el del franquismo-. Si a los politicos les parece poco castigo: haber cambiado la ley, lo que no podemos es inventarnos normas a posteriori (Principio de legalidad y Estado de Derecho).
2. Nuestro ordenamiento juridico defiende la pena no como venganza sino con un fin utilitarista de rehabilitación social, etc.
Por eses y otros motivos razonados conforme a derecho, el Tribunal Supremo rebajó la pena (desproporcional) que la Audiencia Nacional le había impuesto por un delito de amenazas. Ya que o podemos darle a esas declaraciones más valor del que tienen por muy criminal que sea el que las haga, sobretodo cuando ya había cumplido su condena. La AN se olvidó de algo que se aprende en 1º de carrera: el principio "ne bis in idem", no juzgar dos veces por lo mismo.
Si no se le desenchufó como proponía ghiño es porque el derecho a la vida es un derecho fundamental del más alto rango, y por lo tanto indisponible para el sujeto. Uno no puede hacer con su vida todo lo que quiera: venderla por ejemplo, o matarse. (Prohibición de la eutanasia).
Case sempre é moi triste ver a Lei que temos, pero é o que hai...
quarta-feira, 28 de fevereiro de 2007
Preguntándome...
Estou aquí sentado, ou mellor dito, estaba aquí tumbado preguntándome moitas cousas e decidín vir aquí e expresalo contigo.
Pregúntome se o día X de este mes acórdacheste de algo, se sentiches algo especial ou se por un momento notabas que tiñas que recordar algo pero non o conseguías.
Pregúntome se calquera canción, calquera camiño ou calquera poesía recorda as miñas citas ou as nosas cousas en común.
Preguntome se cando non teñamos odio ou rencor, ou simplemente ningún sentimento positivo ou negativo, preguntarémonos que é do outro.
E se chega ese día e resulta ser que ti queres saber de min, ¿Qué farás? seguramente entrar na miña vida de novo e eu voltarei facer o mesmo pero ó revés.
Hoxe me dixeron que acabaría casado contigo. Non dixen nin que "si", nin que "non", tan só unha cara de incredulidade pasou polo meu rostro. Dificil destino o de un ser humano é coma para saber o dos dous. Gustaríame pensar que existe "eso" que che fai ir á dereita ou a esquerda.
Nos prolegómenos dunha batalla, dura e a bo seguro duradeira, o Inadaptado volve a esquecer a súas responsabilidades e recaer no sentimento, cousa que non tivera en conta durante bastante tempo.
Significa isto que o paseo que me metín hoxe serviu para desfogarme e que me volvera a "ilusión" por escribir? Si é así, TONTA, moitas gracias
Pregúntome se o día X de este mes acórdacheste de algo, se sentiches algo especial ou se por un momento notabas que tiñas que recordar algo pero non o conseguías.
Pregúntome se calquera canción, calquera camiño ou calquera poesía recorda as miñas citas ou as nosas cousas en común.
Preguntome se cando non teñamos odio ou rencor, ou simplemente ningún sentimento positivo ou negativo, preguntarémonos que é do outro.
E se chega ese día e resulta ser que ti queres saber de min, ¿Qué farás? seguramente entrar na miña vida de novo e eu voltarei facer o mesmo pero ó revés.
Hoxe me dixeron que acabaría casado contigo. Non dixen nin que "si", nin que "non", tan só unha cara de incredulidade pasou polo meu rostro. Dificil destino o de un ser humano é coma para saber o dos dous. Gustaríame pensar que existe "eso" que che fai ir á dereita ou a esquerda.
Nos prolegómenos dunha batalla, dura e a bo seguro duradeira, o Inadaptado volve a esquecer a súas responsabilidades e recaer no sentimento, cousa que non tivera en conta durante bastante tempo.
Significa isto que o paseo que me metín hoxe serviu para desfogarme e que me volvera a "ilusión" por escribir? Si é así, TONTA, moitas gracias
domingo, 25 de fevereiro de 2007
Psicoloxía pura.
A verdade (inda que sei que non o vas ler) é que onte tiñas razón nas túas coñas: estabas preciosa.
Se ela é ELA, esta é a OUTRA.
Sabes que me custa ir falarte, e non sei o porqué, e ti poste a bailar cerca de min, eres a raíña da pista do Basic.
Fago un esforzo e póñome a falar contigo e ti, maquiavelicamente tramando, fas coma se nada, nin te sorprendes nin te alegras, pero eu ben sei que non te é/son indiferente.
E logo, cando me poño a botar fichas a unha rapaciña (desta xa falarei outro día, foi histórico xD), adicábaste a matarme coa mirada e cos teus puti-bailes de movemento de cadeira... Non é a primeira vez que mo fas.
Eres difícil, moito, encántasme e apenas te coñezo coma persoa.
Xa eres especial. Un triunfo imposible para min... Ou iso creo.
Pero eu sei que se algún día te "capturo" vas a sacar o mellor de min.
A presa máis chunga de capturar é a que logo sábenos máis rica.
Psicoloxía pura.
Se ela é ELA, esta é a OUTRA.
Sabes que me custa ir falarte, e non sei o porqué, e ti poste a bailar cerca de min, eres a raíña da pista do Basic.
Fago un esforzo e póñome a falar contigo e ti, maquiavelicamente tramando, fas coma se nada, nin te sorprendes nin te alegras, pero eu ben sei que non te é/son indiferente.
E logo, cando me poño a botar fichas a unha rapaciña (desta xa falarei outro día, foi histórico xD), adicábaste a matarme coa mirada e cos teus puti-bailes de movemento de cadeira... Non é a primeira vez que mo fas.
Eres difícil, moito, encántasme e apenas te coñezo coma persoa.
Xa eres especial. Un triunfo imposible para min... Ou iso creo.
Pero eu sei que se algún día te "capturo" vas a sacar o mellor de min.
A presa máis chunga de capturar é a que logo sábenos máis rica.
Psicoloxía pura.
sexta-feira, 23 de fevereiro de 2007
Morriña do que nunca sucedeu...
O inadaptado do Sur era feliz coa orde actual da súa vida. Ata que chegou ELA e recordoulle que a cagou ben cagada e que está a piques de perdela por non tomala en serio.
O inadaptado do Sur laméntase polo erro cometido, o inadaptado síntese mal, protesta, rexeitase, escupe contra si mesmo, enrabietase, chora, berra... O inadaptado do Sur admite o erro, erro lamentable.
O inadaptado do Sur síntese moi só e vai facer unha proclama.
TeRMi di a todos vós que nunca vos quededes coa dúbida do que podería ser, que nunca deixes de estar con esa rapaza por medo a perda da liberdade, que a que vale a pena farache libre e forte, non feble e cautivo.
Se lle queres preguntar se te quere, se lle queres dicir que si, non teñas medo nin indecisión si ela é ELA todo irá ben, se non pois non vale a pena.
O inadaptado do Sur laméntase polo erro cometido, o inadaptado síntese mal, protesta, rexeitase, escupe contra si mesmo, enrabietase, chora, berra... O inadaptado do Sur admite o erro, erro lamentable.
O inadaptado do Sur síntese moi só e vai facer unha proclama.
TeRMi di a todos vós que nunca vos quededes coa dúbida do que podería ser, que nunca deixes de estar con esa rapaza por medo a perda da liberdade, que a que vale a pena farache libre e forte, non feble e cautivo.
Se lle queres preguntar se te quere, se lle queres dicir que si, non teñas medo nin indecisión si ela é ELA todo irá ben, se non pois non vale a pena.
No hay nostalgia peor que añorar lo que nunca jamás sucedió
Joaquín Sabina - Con la frente marchita
Joaquín Sabina - Con la frente marchita
quinta-feira, 22 de fevereiro de 2007
Acatar Ou Non
O Inadaptado do norte agarda a chegada das clases -outra vez- para ver se xurdiu efecto ou certo efecto o seu plan.
As noticias pouco alentadoras da véspera anterior fan que na súa cabeza haxa un debate ¿Acatar ou non acatar? esa é a cuestión.
Se o Inadaptado acata a decisión, caerá no lado escuro da sociedade, no "normalismo" e porase no límite entre o inadaptado e o adaptado. Pola contra se o Inadaptado non acata a decisión, verase reforzada a súa teoría triste sobre a sociedade, máis saíra outra vez victorioso.
Cada decisión ten unha parte boa e outra mala. A vida está chea de decisións pero unha coma esta non se toma tódolos días. É posible que ante min teña dúas portas que leven a dous caminos totalmente diverxente, ou se cadra estes vólvense atopar máis adiante.
Nos momentos de crise de identidade un busca achegarse ó máis fácil para poder subsistir, espero pois non caer na tentación disto e alonxarme.
Que a forza inadaptada me acompañe....
As noticias pouco alentadoras da véspera anterior fan que na súa cabeza haxa un debate ¿Acatar ou non acatar? esa é a cuestión.
Se o Inadaptado acata a decisión, caerá no lado escuro da sociedade, no "normalismo" e porase no límite entre o inadaptado e o adaptado. Pola contra se o Inadaptado non acata a decisión, verase reforzada a súa teoría triste sobre a sociedade, máis saíra outra vez victorioso.
Cada decisión ten unha parte boa e outra mala. A vida está chea de decisións pero unha coma esta non se toma tódolos días. É posible que ante min teña dúas portas que leven a dous caminos totalmente diverxente, ou se cadra estes vólvense atopar máis adiante.
Nos momentos de crise de identidade un busca achegarse ó máis fácil para poder subsistir, espero pois non caer na tentación disto e alonxarme.
Que a forza inadaptada me acompañe....
quarta-feira, 21 de fevereiro de 2007
Entroido e outras costumes
Despois da saída momentanea durante X horas do meu compañeiro Inadaptado, hoxe eu fago unha reflexión acerca do entroido.
Entroido (como din os da galega) Carnaval (coma din os de la coru) Antroido (como soa en moitos lares do país), dícese de aquela festa na que a xente disfrázase por un día, unha semana, un tempo de calquera cousa que atopa. Pouco a pouco os chamados disfraces foron evolucionando ata o paso de chegar a verdadeiras inxenialidades.
E agora pregúntome eu, ¿Por qué se lle da unha vena machista a tal celebración? si si, como escoitan. Cal é un dis disfraces máis escollidos polo home? A MULLER, a muller en si mesma. Póñense unha falda, o rimel, o pintalabios e o recheo nos peitos e ala, a facer de muller, menudo sacrilegio.
Agóchase tras isto xustificar os impulsos homosexuais que poden brotar nunha noite de troula. É moito máis fácil tocarse, abrazarse e até incluso bicarse cando hai un disfraz de por medio.
Pois xa sei que comparacións son odiosas, pero non hai moita diferenza entre isto e un verdugo. O verdugo tapaba a súa identidade e cometía un crime, matar a unha persoa, pero tiña unha careta que o liberaba. O ser humano aproveita o entroido para porse a careta e facer iso qeu ten vergonza de facer noutras ocasións, moi triste, pero eficaz.
E como diciamos antes, todo machista, porque cantas mulleres hai que se disfrazan de homes? como diría Groucho "Con los dedos de la mano se pueden contar, mi buena mujer". Hai machismo até nas festas máis tradicionais. Estou seguro de qeu se unha tía se vestira de home sería criticadísima -aínda que seguro que as houbo- o cal amosa a teoría machista do ser humano.
¿É tan importante o que dirán, que precisamos agocharnos tras unha careta para facer algo que está "fora da norma"? Pois que triste
Entroido (como din os da galega) Carnaval (coma din os de la coru) Antroido (como soa en moitos lares do país), dícese de aquela festa na que a xente disfrázase por un día, unha semana, un tempo de calquera cousa que atopa. Pouco a pouco os chamados disfraces foron evolucionando ata o paso de chegar a verdadeiras inxenialidades.
E agora pregúntome eu, ¿Por qué se lle da unha vena machista a tal celebración? si si, como escoitan. Cal é un dis disfraces máis escollidos polo home? A MULLER, a muller en si mesma. Póñense unha falda, o rimel, o pintalabios e o recheo nos peitos e ala, a facer de muller, menudo sacrilegio.
Agóchase tras isto xustificar os impulsos homosexuais que poden brotar nunha noite de troula. É moito máis fácil tocarse, abrazarse e até incluso bicarse cando hai un disfraz de por medio.
Pois xa sei que comparacións son odiosas, pero non hai moita diferenza entre isto e un verdugo. O verdugo tapaba a súa identidade e cometía un crime, matar a unha persoa, pero tiña unha careta que o liberaba. O ser humano aproveita o entroido para porse a careta e facer iso qeu ten vergonza de facer noutras ocasións, moi triste, pero eficaz.
E como diciamos antes, todo machista, porque cantas mulleres hai que se disfrazan de homes? como diría Groucho "Con los dedos de la mano se pueden contar, mi buena mujer". Hai machismo até nas festas máis tradicionais. Estou seguro de qeu se unha tía se vestira de home sería criticadísima -aínda que seguro que as houbo- o cal amosa a teoría machista do ser humano.
¿É tan importante o que dirán, que precisamos agocharnos tras unha careta para facer algo que está "fora da norma"? Pois que triste
terça-feira, 20 de fevereiro de 2007
Queimando
Un cinéfilo no lo es cada segundo, un artista no es continuamente un artista, un gangster no lo es siempre, una mujer seductora no lo es en todo momento.
(Nacho Vigalondo)
(Nacho Vigalondo)
Un inadaptado tampouco o é sempre, hoxe imos socializar e bailar o último hit dos 40principales, filtrear con pijas e de todo. Hoxe tócame por a vestimenta de caza, cargar a arma e ouvear para atraer a presa. NOITE PRA QUEIMAR A PISTA! GRRRR!
:D Saúdos!
segunda-feira, 19 de fevereiro de 2007
Nós, os inadaptados. Un pouco de historia.
En 1930, na revista Nós, aparece un ensaio de Vicente Risco, ese ensaio desenvolve o camiño intelectual seguido por un grupo de homes. Explícanos como chegaron ó compromiso coa súa terra desde o individualismo radical.
Así pois, estes homes, no comezo, eran os vencidos, traballaban e vivían a contracorrente. Unha especie de elite inconformista e autodidacta. E foron a ver mundo, á procura de si mesmos nalgunha zona e/ou cultura, procuraban o exótico, o descoñecido, e o final atoparonno onde menos o esperaban e onde máis lóxico era: na súa terra. A súa esencia estaba estaba ahí: na cultura galega.
E foi coma, estes homes desencantados coa sociedade, pasaron do radicalismo individual ó amor pola súa cultura.
Este ensaio "complétase" con Dos nosos tempos de Florentino López Cuevillas e a novela Arredor de si, de Otero Pedrayo.
Así pois, estes homes, no comezo, eran os vencidos, traballaban e vivían a contracorrente. Unha especie de elite inconformista e autodidacta. E foron a ver mundo, á procura de si mesmos nalgunha zona e/ou cultura, procuraban o exótico, o descoñecido, e o final atoparonno onde menos o esperaban e onde máis lóxico era: na súa terra. A súa esencia estaba estaba ahí: na cultura galega.
E foi coma, estes homes desencantados coa sociedade, pasaron do radicalismo individual ó amor pola súa cultura.
Este ensaio "complétase" con Dos nosos tempos de Florentino López Cuevillas e a novela Arredor de si, de Otero Pedrayo.
É Por Ti
Hoxe o post vai por ti, si si, por ti, va que non o imaxinabas? a que non sabes a razón? ti és a razón de que me levante tódolos días, cunha boa cara ou cunha peor, pero ti fas que me levante.
Ti... non sei onde nos coñecimos, ou mellor dito non m´acorda onde foi, nin hai canto, pero de verdade estou moi agradecido porque sen ti non sería capaz de estar onde estou agora mesmo, sentado escribindo pra ti. De feito, ti és o motivo de que estea sentado aquí, polo que podemos decir que agora mesmo ti decidiches que eu escriba isto.
Ti... onde te metes ultimamente? é que non se che ve o pelo, pero sigue influindo en min como o primeiro día. Recordas? que gran día foi ese, ese día que decidiches por min que non tiñamos que ir ó cine, senon á praia, acórdaste?
Eu... non podo deixar de cal será a proxima decisión que tome gracias a ti, quizais chamarte por teléfono, inda que posiblemente non me collas, pero che mandarei unha mensaxe que seguro que a verás.
Ó proximo bar onde vaia, pensarei en ti nada máis pase da porta mirarei a primeira botella que atopen os meus ollos e pedirei un trago diso, tan só por ti, por ninguén máis, debes sentirte con moita fortuna.
Hai unha canción que di "se tivera que escoller eu non sei que escollería". Escolle ti por min e dime que teño que facer, porque estou nunha situación bastante caótica. Só unha vez máis, logo xa decidirei eu o que teño que facer, ou non...
Parece mentira o tempo que pasou dende que xurei que non me cría o que ti dicías e repetías con case toda a xente, parece mentira cando dixen "de este agua no beberé" e agora que estou de xeonllos pedindo clemencia e axuda unha vez máis.
Onde queres falar comigo pra axudarme? na túa habitación? na miña? a min dame igual, pero faino xa. xa sabes cal é o meu mobil, aínda que dubido que o empregues pra algo nada máis que pra mofarte unha vez máis polas crueis consecuencias dos meus actos.
DECIDE XA, ou seguramente tomarei unha decisión equivocada, dime algo
Ti... non sei onde nos coñecimos, ou mellor dito non m´acorda onde foi, nin hai canto, pero de verdade estou moi agradecido porque sen ti non sería capaz de estar onde estou agora mesmo, sentado escribindo pra ti. De feito, ti és o motivo de que estea sentado aquí, polo que podemos decir que agora mesmo ti decidiches que eu escriba isto.
Ti... onde te metes ultimamente? é que non se che ve o pelo, pero sigue influindo en min como o primeiro día. Recordas? que gran día foi ese, ese día que decidiches por min que non tiñamos que ir ó cine, senon á praia, acórdaste?
Eu... non podo deixar de cal será a proxima decisión que tome gracias a ti, quizais chamarte por teléfono, inda que posiblemente non me collas, pero che mandarei unha mensaxe que seguro que a verás.
Ó proximo bar onde vaia, pensarei en ti nada máis pase da porta mirarei a primeira botella que atopen os meus ollos e pedirei un trago diso, tan só por ti, por ninguén máis, debes sentirte con moita fortuna.
Hai unha canción que di "se tivera que escoller eu non sei que escollería". Escolle ti por min e dime que teño que facer, porque estou nunha situación bastante caótica. Só unha vez máis, logo xa decidirei eu o que teño que facer, ou non...
Parece mentira o tempo que pasou dende que xurei que non me cría o que ti dicías e repetías con case toda a xente, parece mentira cando dixen "de este agua no beberé" e agora que estou de xeonllos pedindo clemencia e axuda unha vez máis.
Onde queres falar comigo pra axudarme? na túa habitación? na miña? a min dame igual, pero faino xa. xa sabes cal é o meu mobil, aínda que dubido que o empregues pra algo nada máis que pra mofarte unha vez máis polas crueis consecuencias dos meus actos.
DECIDE XA, ou seguramente tomarei unha decisión equivocada, dime algo
sábado, 17 de fevereiro de 2007
Horas Perdidas
Frustracións, quizais esta sexa a palabra ou a "cousa" da vida que máis me fastidie. Pensar que un día podo chegar a pensar que todo o que fixen foi unha tontería créame unha situación de ira contenible pero que me leva a pensar incluso na astroloxía como posible saída.
Dende fai moito tempo xa estou canso de levar decepcións e esta última foi moi grave. Francamente pegoume moi forte, foi un golpe que me deixou K.O, sen posible resposta. Confianza, a vida resúmese en confiar nos teus, confiarlle cousas ou mesmo, confiarlle confianza, "valga la redundancia".
O inadaptado procura atopar esa persoa coa que pode confidentarse, contarlle todo e incluso como non, chegar a ser raiante. Neste caso, a tiña, confiara nela pero... :(
Son unha fonte da que brotan ideais moi bruscos, moitos inconcebibles para a sociedade actual, pero son os meus ideais. Aqueles que me levaron a escribir esto, aqueles que me levaron a estar onde estou, nin máis arriba nin máis abaixo.
Busco horas perdidas para que sexan aproveitadas en pensamentos. Negativos, positivos, qué máis dará!! a cousa e exercitar a mente que para algo a temos.
No corazón deste inadaptado hai unha batalla moi forte que inda comezou hai pouco. Os pilares do caracter inadaptado vense atacados pola simpatía e a "sencillez" da risa, vense rodeados e até por momentos semellan tambalearse. A Risa tenos que admitir ou simplemente deixará de rir cando me mire.
Dende fai moito tempo xa estou canso de levar decepcións e esta última foi moi grave. Francamente pegoume moi forte, foi un golpe que me deixou K.O, sen posible resposta. Confianza, a vida resúmese en confiar nos teus, confiarlle cousas ou mesmo, confiarlle confianza, "valga la redundancia".
O inadaptado procura atopar esa persoa coa que pode confidentarse, contarlle todo e incluso como non, chegar a ser raiante. Neste caso, a tiña, confiara nela pero... :(
Son unha fonte da que brotan ideais moi bruscos, moitos inconcebibles para a sociedade actual, pero son os meus ideais. Aqueles que me levaron a escribir esto, aqueles que me levaron a estar onde estou, nin máis arriba nin máis abaixo.
Busco horas perdidas para que sexan aproveitadas en pensamentos. Negativos, positivos, qué máis dará!! a cousa e exercitar a mente que para algo a temos.
No corazón deste inadaptado hai unha batalla moi forte que inda comezou hai pouco. Os pilares do caracter inadaptado vense atacados pola simpatía e a "sencillez" da risa, vense rodeados e até por momentos semellan tambalearse. A Risa tenos que admitir ou simplemente deixará de rir cando me mire.
quarta-feira, 14 de fevereiro de 2007
Outro día non especial
Hoxe os inadaptados estamos de noraboa, non temos absolutamente nada que celebrar e iso fainos especiais.
Que si, que xa o sabemos, hoxe é san valentin e do único quizais que me lembro é do meu avó (dios o teña na gloria) que tiña Valentín de segundo nome. A partires de aquí, máis nada.
Non podemos negar os inadaptados por contra as posible lembranzas de cando formabamos parte da sociedade, de cando pra nós hoxe era un día de festa, cando tiñamos unha persoa á quen decir "quérote", que xa que estamos, que mal soa "quérote", pra decir isto, case queda mellor "ódiote".
Bueno o importante dun día coma hoxe é que che devolvan o saúdo, vamos, que te contesten coas mesmas palabras. Eu teño unha longa lista de xente á que lle podería decir quérote, dende amigos, pasando por amigas, pasando por animáis e chegan incluso a paises, nacións, e obxectos de valor.
Pero hoxe San Valentín vai especialmente para o meu compañeiro, o meu socio e o meu amigo Termi, quérote tio!
Que si, que xa o sabemos, hoxe é san valentin e do único quizais que me lembro é do meu avó (dios o teña na gloria) que tiña Valentín de segundo nome. A partires de aquí, máis nada.
Non podemos negar os inadaptados por contra as posible lembranzas de cando formabamos parte da sociedade, de cando pra nós hoxe era un día de festa, cando tiñamos unha persoa á quen decir "quérote", que xa que estamos, que mal soa "quérote", pra decir isto, case queda mellor "ódiote".
Bueno o importante dun día coma hoxe é que che devolvan o saúdo, vamos, que te contesten coas mesmas palabras. Eu teño unha longa lista de xente á que lle podería decir quérote, dende amigos, pasando por amigas, pasando por animáis e chegan incluso a paises, nacións, e obxectos de valor.
Pero hoxe San Valentín vai especialmente para o meu compañeiro, o meu socio e o meu amigo Termi, quérote tio!
domingo, 11 de fevereiro de 2007
Ollos Denostados
Ela vístese de negro outra vez namentres eu observo dende o meu balcón como volve a caer no mesmo. Un papel de prata, un mechero, e volve a rodear de negro a súa vida. Coma un espectador nun concerto síntome partícipe dela non impedindo tal acción. Ela volve pra casa, eu a vexo, practicamente non é quen de dar un paso. Os seus ollos que foron denostados e demacrados por ese ser que lle deu a primeira papelina. Non fala con ninguén e apenas se lle coñecen amig@s, se ben algún que outro camello que lle colma as súas necesidades sexuais e pouco máis.
Sen rumbo, sen vida cotidiana, coa prata queimada no salón da súa casa, e eu sigo vendo pola miña terraza como se escoita zoar o vento, que semella un pequeno lamento sen moita distorsión, "Que che pasou muller para estar así?"
Ela era aficionada á pintura non moito atrás. As paisaxes que pintou noutro tempo con montañas nevadas e lindos prados deixan paso a figuras deformes dignas de verdadeiros rompecabezas que ocultan as máis escuras accións do ser humano.
O futuro non é outro que a lápida, o R.I.P, xa que hai veces que cando unha persoa non quere vivir, e mellor non estropear a visión que unha persoa pode ter dende un balcón dunha casa.
Sen rumbo, sen vida cotidiana, coa prata queimada no salón da súa casa, e eu sigo vendo pola miña terraza como se escoita zoar o vento, que semella un pequeno lamento sen moita distorsión, "Que che pasou muller para estar así?"
Ela era aficionada á pintura non moito atrás. As paisaxes que pintou noutro tempo con montañas nevadas e lindos prados deixan paso a figuras deformes dignas de verdadeiros rompecabezas que ocultan as máis escuras accións do ser humano.
O futuro non é outro que a lápida, o R.I.P, xa que hai veces que cando unha persoa non quere vivir, e mellor non estropear a visión que unha persoa pode ter dende un balcón dunha casa.
sábado, 10 de fevereiro de 2007
Moita xente
Moita xente quere e non pode.
Moita xente pode e non arrisca.
Moita xente arrisca e non gaña.
Moita xente gaña e non vive.
Moita xente vive e non berra.
Moita xente berra e "convive".
Moita xente convive e non se soporta.
Moita xente soporta e non loita.
Moita xente loitan e morren.
Moita xente morren e non queren.
Moita xente quere e non pode.
Moita xente pode e non arrisca.
Moita xente arrisca e non gaña.
Moita xente gaña e non vive.
Moita xente vive e non berra.
Moita xente berra e "convive".
Moita xente convive e non se soporta.
Moita xente soporta e non loita.
Moita xente loitan e morren.
Moita xente morren e non queren.
Moita xente quere e non pode.
quinta-feira, 8 de fevereiro de 2007
As Previas Dos Exames
Como inadaptado que son, as miñas previas distan moito do normal pra o resto da xente mortal. Aproximadamente hoxe lin un pouco todo e tentei memorizar as cousas que levo peor. Non sei que nota sacarei, é máis non sei se aprobarei, pero non espero sacar un 8 nin 9, todo depende coma sempre do que caia no exame -Turgalicia, Turismo Rural...-.
A reacción básica ante unha situación semellante a esta é o nerviosismo. A miña mente inadaptada hoxe está máis tranquila que nunca, xa que nunca me poño nervioso ante unha situación así.
Por qué un corpo ponse nervioso ante calquera situacion? cal é o obxectivo deste reacción? estar alerta ante calquera imprevisto? significa isto que eu non estou alerta e pódome dar cos fuciños na parede???
A reacción básica ante unha situación semellante a esta é o nerviosismo. A miña mente inadaptada hoxe está máis tranquila que nunca, xa que nunca me poño nervioso ante unha situación así.
Por qué un corpo ponse nervioso ante calquera situacion? cal é o obxectivo deste reacción? estar alerta ante calquera imprevisto? significa isto que eu non estou alerta e pódome dar cos fuciños na parede???
terça-feira, 6 de fevereiro de 2007
Como empregar un paraugas
Hoxe despois do xantar puxen rumbo a clase, son aproximadamente 10 minutos andando, ou coma digo eu 2 cancions e media no mp3. Cando saín da casa a penas caían catro gotas, pero a cousa foi increscendo até chegar a puntos que era bastante forte. Na miña man esquerda, a miña carpeta (ou cartafol se o preferides), na miña man dereita, nada, que non levaba paraugas vamos. Unha persoa sen paraugas digamos que vai tentanto atopar os sitios por onde chegará máis seco ó seu destino. Uns soportais ou unha fachada sobresaínte dun edificio chegan pra escapar das chuvia que a cotío visitan o noso país.
E agora aquí chega o grave. ¿qué pasa cos que levan ese utensilio que serve pra parar as gotas? iso que chamamos paraugas? que pasa con esa xente? deberían ter libertade de movementos, sempre e cando o vento non fora moi forte. POIS NOOOOOOOOON teñen que ir pola cornisa coma a xente que non ten con que cubrirse, e inda por riba se coincides con eles, teste que apartar ti!!! Deberíanlle poñer multas a xente que con paraugas vai polos sitios onde non chove. Tampouco digo que os botemos ás piscinas, pero que teñan un pouco de consideración, eu cando o levo vou polo medio da acera.
O peor e si te toca unha destas señoras que protestan por todo.... ahí é cando pides que cando voltes a casa, non chova.
E agora aquí chega o grave. ¿qué pasa cos que levan ese utensilio que serve pra parar as gotas? iso que chamamos paraugas? que pasa con esa xente? deberían ter libertade de movementos, sempre e cando o vento non fora moi forte. POIS NOOOOOOOOON teñen que ir pola cornisa coma a xente que non ten con que cubrirse, e inda por riba se coincides con eles, teste que apartar ti!!! Deberíanlle poñer multas a xente que con paraugas vai polos sitios onde non chove. Tampouco digo que os botemos ás piscinas, pero que teñan un pouco de consideración, eu cando o levo vou polo medio da acera.
O peor e si te toca unha destas señoras que protestan por todo.... ahí é cando pides que cando voltes a casa, non chova.
domingo, 4 de fevereiro de 2007
Goon in the moon
As cousas non se solucionan bebendo, bueno se tes sede pois si. Pero eu non me refiro a iso senón a problemas de verdade. Isto non é Leaving Las Vegas, nin falta que fai.
sábado, 3 de fevereiro de 2007
1º Cabodeano
Bueno, pois hoxe xusto e a estas horas hai xusto 365 días entraba a traballar por primeira vez como "mozo de almacen" no peirao da coruña, no muelle onde está RENFE na nave de GADIS/HALEY. A verdade é que non lembro que me decidiu por coller este traballo, pero sei que aínda teño uns aforros gracias a este esforzo. Por aquel entonces, a miña vida era completamente anti-social, vivía de noite (traballando) e durmía de día, facía unha ou dúas comidas ó día (depende do cansado que estivera) e dábame unha ou dúas duchas diarias (polo cheiro a peixe que traia). Traballaba dende a madrugada do martes á madrugada do sábado de 3.30 a 8.30 da mañá (iso poñía no contrato) e un día cheguei ás 9 a casa -ía andando ó traballo- pero un día cheguei coma tope ás 12.30, toma catro horazas extras!!!
A merda de soldo que me pagaron non chega pra curar ó "acoso" laboral ó que fun sometido moitas veces. Que xente sen dous dedos de frente che empuxe e amenace pra que vaias máis rápido poque "si no, llevo yo la bronca, neno" era moi frustrante, pero claro dille ti algo, que tendo contrato en prácticas vas á puta rúa sen cobrar.
A frustración non acababa aquí. Despois de atender pedidos sen parar, 20 kg de Merlucilla País á que lle poñían o alcume de "país" pra abreviar ou ós 50 kg de "palometa negra" xunto con moitos peixes máis, coma o gallito, meiga, gallo, terciada, salmón, solla, etc... daba paso ó xefe a mandar a todo o mundo recoller todo. A partir de aquí tiñas dúas posiblidades:
A) Os pedidos remataban sobre as 8 AM e se tiñas a sorte de non facer moitas horas "extras" só estabas até as 9-9,30 recollendo a merda (peixes, tripas, plasticos...)
B) Quedarte até recoller os carritos nos que ás 5-6-7 AM meteras os pedidos.
Por desgracia case sempre tiven que facer a opción "B"...
Se a impotencia sufrida facendo pedidos e tendo as mans conxeladas, os beizos partidos e todo o corpo entumecido e con tirons, recollendo a merda aínda máis. Por que digo isto? porque amin tocábame limpar as caixas
A máquina de caixas: era coma un autolavado de coches, ti metias a caixa, o xabón na auga e a maquina botábache a caixiña despois. Semella fácil e nada complicado, máis cando vas pola caixa número 1560 cansa. que si que si... que un día conteinas, 1560 caixas limpei ata ás 11.30 cando as rematei, en 4 horas de traballo 1560 caixas, fagan o cálculo... Cal foi a miña sorpresa cando xa me ía a cambiar, mallado e díxome o encargado "ehhh amigo donde vas amigo, lo has hecho muy lento, vete a recoger carritos" a túa nai cabron!!!! por suposto este berro foi reprimido. As ganas de chorar e de acabar con todo sempre as recordarei. Mentres recollía os carros pensaba na miña vida e onde podería estar a esas horas... probablemente almorzando.
A despedida, no meu último día non foi nada especial, non foi un "que che vaia ben". Só había un par de tios amables, aqueles que si che falaban, aqueles que che facían bromas e que se tomaban a vida con humor. A ese vailles adicado este post. O certo e que non me lembro dos nomes, pero si das caras. Hai pouco estiven cun deles na voda da miña prima, moi boa xente
A merda de soldo que me pagaron non chega pra curar ó "acoso" laboral ó que fun sometido moitas veces. Que xente sen dous dedos de frente che empuxe e amenace pra que vaias máis rápido poque "si no, llevo yo la bronca, neno" era moi frustrante, pero claro dille ti algo, que tendo contrato en prácticas vas á puta rúa sen cobrar.
A frustración non acababa aquí. Despois de atender pedidos sen parar, 20 kg de Merlucilla País á que lle poñían o alcume de "país" pra abreviar ou ós 50 kg de "palometa negra" xunto con moitos peixes máis, coma o gallito, meiga, gallo, terciada, salmón, solla, etc... daba paso ó xefe a mandar a todo o mundo recoller todo. A partir de aquí tiñas dúas posiblidades:
A) Os pedidos remataban sobre as 8 AM e se tiñas a sorte de non facer moitas horas "extras" só estabas até as 9-9,30 recollendo a merda (peixes, tripas, plasticos...)
B) Quedarte até recoller os carritos nos que ás 5-6-7 AM meteras os pedidos.
Por desgracia case sempre tiven que facer a opción "B"...
Se a impotencia sufrida facendo pedidos e tendo as mans conxeladas, os beizos partidos e todo o corpo entumecido e con tirons, recollendo a merda aínda máis. Por que digo isto? porque amin tocábame limpar as caixas
A máquina de caixas: era coma un autolavado de coches, ti metias a caixa, o xabón na auga e a maquina botábache a caixiña despois. Semella fácil e nada complicado, máis cando vas pola caixa número 1560 cansa. que si que si... que un día conteinas, 1560 caixas limpei ata ás 11.30 cando as rematei, en 4 horas de traballo 1560 caixas, fagan o cálculo... Cal foi a miña sorpresa cando xa me ía a cambiar, mallado e díxome o encargado "ehhh amigo donde vas amigo, lo has hecho muy lento, vete a recoger carritos" a túa nai cabron!!!! por suposto este berro foi reprimido. As ganas de chorar e de acabar con todo sempre as recordarei. Mentres recollía os carros pensaba na miña vida e onde podería estar a esas horas... probablemente almorzando.
A despedida, no meu último día non foi nada especial, non foi un "que che vaia ben". Só había un par de tios amables, aqueles que si che falaban, aqueles que che facían bromas e que se tomaban a vida con humor. A ese vailles adicado este post. O certo e que non me lembro dos nomes, pero si das caras. Hai pouco estiven cun deles na voda da miña prima, moi boa xente
quinta-feira, 1 de fevereiro de 2007
Xente Insociable
Pois si, resulta que entre as xentes do mundo agóchase unha "tribu" de xente a-normal. Hai que deixar claros os termos, Os inadaptados non estamos fora da sociedade, simplemente a valoración de nós mesmos está por riba de calquera palabra que lle podamos poñer á xente.
Seguindo coa xente insociable, estas persoas podémolas atopar en tódolos rangos da sociedade, dende os probes que piden pola rúa, até o máximo dirixente da primeira potencia mundial -que aproveito pra decir que é un inútil, ademáis dun asasino- todos podemos ser partícipes deste distinguido "clan".
¿cómo distinguir a xente normal entre a maleza? moi fácil, vaian a un aula nun día de clases. Aqueles apartados do grupo, aqueles que queren ter clase por riba de todo, aqueles que prefiren ter clase a facer unha folga por calquera cousa, eses son os insociables.
Os inadaptados condenamos esta actitude por riba de todo e clamamos contra unha sociedade plural, con ideas diferentes pero nunca superiores unhas a outras. Falamos dun mundo itinerante pero igual, sen seres superiores, sen xente creída e outra acomplexada.
Nesta vida non hai nada igual, é o que non é igual, fainos diferentes, pero a diferencia é o que nos fai humanos.
Seguindo coa xente insociable, estas persoas podémolas atopar en tódolos rangos da sociedade, dende os probes que piden pola rúa, até o máximo dirixente da primeira potencia mundial -que aproveito pra decir que é un inútil, ademáis dun asasino- todos podemos ser partícipes deste distinguido "clan".
¿cómo distinguir a xente normal entre a maleza? moi fácil, vaian a un aula nun día de clases. Aqueles apartados do grupo, aqueles que queren ter clase por riba de todo, aqueles que prefiren ter clase a facer unha folga por calquera cousa, eses son os insociables.
Os inadaptados condenamos esta actitude por riba de todo e clamamos contra unha sociedade plural, con ideas diferentes pero nunca superiores unhas a outras. Falamos dun mundo itinerante pero igual, sen seres superiores, sen xente creída e outra acomplexada.
Nesta vida non hai nada igual, é o que non é igual, fainos diferentes, pero a diferencia é o que nos fai humanos.
Xente que vai e ven (outros quédanse ;) ).
People come and people go
But your touch cuts me deeper
And still it grows at the center
I will always remember
Years gone by
Seems like you're still here
Every night in my dreams
You remind me with kisses so tender
I will always remember
Never been one to give my heart up so easily
But now you're gone wish I'd given my heart completely
In the touch of a stranger I can feel you
In the eyes of a child I see your face
Your hold on my soul
Keeps me from danger
No matter how hard I try
These memories I can't erase
People come and people go
But your touch cuts me deeper
And still it grows at the center
I will always remember
Years gone by
Seems like you're still here
Every night in my dreams
You remind me with kisses so tender
I will always remember
In the brush of a stranger I can feel you
In the eyes of a child I see your face
Your hold on my soul
Keeps me from danger
No matter how hard I try
These memories I can't replace
David Guetta - People come, people go.
But your touch cuts me deeper
And still it grows at the center
I will always remember
Years gone by
Seems like you're still here
Every night in my dreams
You remind me with kisses so tender
I will always remember
Never been one to give my heart up so easily
But now you're gone wish I'd given my heart completely
In the touch of a stranger I can feel you
In the eyes of a child I see your face
Your hold on my soul
Keeps me from danger
No matter how hard I try
These memories I can't erase
People come and people go
But your touch cuts me deeper
And still it grows at the center
I will always remember
Years gone by
Seems like you're still here
Every night in my dreams
You remind me with kisses so tender
I will always remember
In the brush of a stranger I can feel you
In the eyes of a child I see your face
Your hold on my soul
Keeps me from danger
No matter how hard I try
These memories I can't replace
David Guetta - People come, people go.
quarta-feira, 31 de janeiro de 2007
Fe
"Se Deus confunde o medo a morrer cunha especie de amor hacia el debe ser tonto do cú".
Buddy Bradley
Buddy Bradley
terça-feira, 30 de janeiro de 2007
Coa mente en negro
Cando unha persoa ten a mente en "branco", esta palabra, fai mención a que non ten ningún pensamento durante un determinado momento de tempo. Digamos que se branco é un lado eu estou xustamente no outro lado agora mesmo, vamos, negro. Que si, que podería decir que teño a cabeza chea de recordos, pero bueno, teño a mente en negro e punto.
Aproximadamene hai xusto un ano plantei os estudios de xeografía buscando atopar revitalidade na miña vida. Moitos proxectos choveron dende aquela, redactor dunha páxina, colaborador na radio e incluso cunha pequena participación en "hacienda" pechan un ano, que empezou moi negativo e rematou normal.
Sumido na inmensidade do caos diario procuro asumir as dificultades que conleva a vida, non está sendo nada fácil.
Cada canción que pasa polo winamp recórdame a unha etapa do meu tempo, cando me refuxiaba nunha letra coa que me identificaba e a poñía unha e outra vez pra desesperación familiar e alivio meu. Curioso como é a mente que incluso nos momentos de máis fraqueza atopa cousas coas que sair adiante.
pasamos da letra de "una foto en blanco y negro" que si, que non é nada boa, seino, máis tenme un significado moi especial, concretamente de xuño do 2004. Seguindo con Twisted Sisters - I wanna rock que me recorda a cando era feliz saíndo polas noites a outras máis novas como "espectáculo" de I.Ferreiro.
Hoxe máis que nunca síntome un inadaptado. O mellor de todo é que penso que o meu compañeiro e socio do blog síntese igual de (in)útil.
Nós, non pedimos comprensión, incluso ás veces permitiremos que se nos critique. Pero nos momentos que máis afundidos estamos, só vos sirve que intentedes "Walking In My Shoes", outra canción, como non!
E a letra vai por Termi ;-)
I would tell you about the things they put me through
The pain I've been subjected to
But the Lord himself would blush
The countless feasts laid at my feet
Forbidden fruits for me to eat
But I think your pulse would start to rush
Now I'm not looking for absolution
Forgiveness for the things I do
But before you come to any conclusions
Try walking in my shoes
Try walking in my shoes
You'll stumble in my footsteps
Keep the same appointments I kept
If you try walking in my shoes
If you try walking in my shoes
Morality would frown upon
Decency look down upon
The scapegoat fate's made of me
But I promise now, my judge and jurors
My intentions couldn't have been purer
My case is easy to see
I'm not looking for a clearer conscience
Peace of mind after what I've been through
And before we talk of any repentance
Try walking in my shoes
Try walking in my shoes
You'll stumble in my footsteps
Keep the same appointments I kept
If you try walking in my shoes
If you try walking in my shoes
Try walking in my shoes
Now I'm not looking for absolution
Forgiveness for the things I do
But before you come to any conclusions
Try walking in my shoes
Try walking in my shoes
You'll stumble in my footsteps
Keep the same appointments I kept
If you try walking in my shoes
You'll stumble in my footsteps
Keep the same appointments I kept
If you try walking in my shoes
Try walking in my shoes
If you try walking in my shoes
Try walking in my shoes
Aproximadamene hai xusto un ano plantei os estudios de xeografía buscando atopar revitalidade na miña vida. Moitos proxectos choveron dende aquela, redactor dunha páxina, colaborador na radio e incluso cunha pequena participación en "hacienda" pechan un ano, que empezou moi negativo e rematou normal.
Sumido na inmensidade do caos diario procuro asumir as dificultades que conleva a vida, non está sendo nada fácil.
Cada canción que pasa polo winamp recórdame a unha etapa do meu tempo, cando me refuxiaba nunha letra coa que me identificaba e a poñía unha e outra vez pra desesperación familiar e alivio meu. Curioso como é a mente que incluso nos momentos de máis fraqueza atopa cousas coas que sair adiante.
pasamos da letra de "una foto en blanco y negro" que si, que non é nada boa, seino, máis tenme un significado moi especial, concretamente de xuño do 2004. Seguindo con Twisted Sisters - I wanna rock que me recorda a cando era feliz saíndo polas noites a outras máis novas como "espectáculo" de I.Ferreiro.
Hoxe máis que nunca síntome un inadaptado. O mellor de todo é que penso que o meu compañeiro e socio do blog síntese igual de (in)útil.
Nós, non pedimos comprensión, incluso ás veces permitiremos que se nos critique. Pero nos momentos que máis afundidos estamos, só vos sirve que intentedes "Walking In My Shoes", outra canción, como non!
E a letra vai por Termi ;-)
I would tell you about the things they put me through
The pain I've been subjected to
But the Lord himself would blush
The countless feasts laid at my feet
Forbidden fruits for me to eat
But I think your pulse would start to rush
Now I'm not looking for absolution
Forgiveness for the things I do
But before you come to any conclusions
Try walking in my shoes
Try walking in my shoes
You'll stumble in my footsteps
Keep the same appointments I kept
If you try walking in my shoes
If you try walking in my shoes
Morality would frown upon
Decency look down upon
The scapegoat fate's made of me
But I promise now, my judge and jurors
My intentions couldn't have been purer
My case is easy to see
I'm not looking for a clearer conscience
Peace of mind after what I've been through
And before we talk of any repentance
Try walking in my shoes
Try walking in my shoes
You'll stumble in my footsteps
Keep the same appointments I kept
If you try walking in my shoes
If you try walking in my shoes
Try walking in my shoes
Now I'm not looking for absolution
Forgiveness for the things I do
But before you come to any conclusions
Try walking in my shoes
Try walking in my shoes
You'll stumble in my footsteps
Keep the same appointments I kept
If you try walking in my shoes
You'll stumble in my footsteps
Keep the same appointments I kept
If you try walking in my shoes
Try walking in my shoes
If you try walking in my shoes
Try walking in my shoes
domingo, 28 de janeiro de 2007
Amor de inverno
Puxéchesme entre a espada e a parede, eu quería fuxir e escollín a espada... E sangramos, xuntos, outra vez. Querías algo formal pero as cousas cambiaron, nada é para sempre, que triste pero que certo.
Non sei se fixen ben ou mal pero perdín moita da confianza que tiña en ti e non podía, inda que o desexaba. Es tan guapa que a veces lévasme polo camiño que queres, tan carismática que case nunca che digo non... Pero creo que este ciclo acabouse xa fai uns anos.
Unha mágoa.
Sempre recordarei que fixeches que os meus dezaseis anos foran unha das épocas máis marabillosas da miña vida. E inda que non sexa do mesmo do xeito sígoche querendo.
Gustaríame cerrar este post cun "Sempre teu"
Pero non podo.
Non sei se fixen ben ou mal pero perdín moita da confianza que tiña en ti e non podía, inda que o desexaba. Es tan guapa que a veces lévasme polo camiño que queres, tan carismática que case nunca che digo non... Pero creo que este ciclo acabouse xa fai uns anos.
Unha mágoa.
Sempre recordarei que fixeches que os meus dezaseis anos foran unha das épocas máis marabillosas da miña vida. E inda que non sexa do mesmo do xeito sígoche querendo.
Gustaríame cerrar este post cun "Sempre teu"
Pero non podo.
Solteiros
Está agora mesmo soando Bachelorette de Bjork. Curiosamente entereime recentemente de que o título e a canción falan da soltería. Curiosamente tamén os inadaptados temos a capacidade de seren solteiros case case de por vida.
Ben é certo que temos esas persoas que posiblemente nunca saberán de que xeito as temos no noso corazón -que por certo é moi grande e ten amor para moitas mulleres de aquí e de alá-.
Deberianos de pagar por esta ben prezada por algúns "soltería". Estaría ben que se lle pagara unha pequena cuota ós inadaptados ó amor, poque as penas con pan, sonche menos penas. O certo e que non se pode encher o corazón con cartos, pero algo axuda, non si?
pero bueno, un día atoparei un libro na rúa, tera milleiros de páxina máis non habera ningunha escrita. Ese libro será a historia da miña vida e serei capaz de escribilo eu de porlle o broche de ouro e de escribir con letras grandes e en maiusculas que son un prezado inadaptado dos dous que hai no mundo mundial.
Ben é certo que temos esas persoas que posiblemente nunca saberán de que xeito as temos no noso corazón -que por certo é moi grande e ten amor para moitas mulleres de aquí e de alá-.
Deberianos de pagar por esta ben prezada por algúns "soltería". Estaría ben que se lle pagara unha pequena cuota ós inadaptados ó amor, poque as penas con pan, sonche menos penas. O certo e que non se pode encher o corazón con cartos, pero algo axuda, non si?
pero bueno, un día atoparei un libro na rúa, tera milleiros de páxina máis non habera ningunha escrita. Ese libro será a historia da miña vida e serei capaz de escribilo eu de porlle o broche de ouro e de escribir con letras grandes e en maiusculas que son un prezado inadaptado dos dous que hai no mundo mundial.
sábado, 27 de janeiro de 2007
Nacidos para perder
Nacidos para perder, así rezarán os nosos epitafios... Porque ninguén confía en nós, ninguén nos sigue, non temos carisma pero polo menos poñémoslle ganas, perdedores si pero loitadores tamén, nunca gañaremos a Liga pero ahí estamos dando a machada contra os grandes, factor sorpresa dirán uns, sorte dirán os outros pero nós sabemos que non é así, nós temos sangue de loitadores nas nosas venas. E inda que nacimos para perder, debedes ternos en conta, eres ti John Wayne ou o son eu?, máis vale que non nos infravaloredes, algún día gañaremos, xa o fixemos, repetiremos e ahí estaremos para roubarte a moza ou que cadre porque nós, nós somos os inadaptados.
TeRMi
TeRMi
sexta-feira, 26 de janeiro de 2007
O Comezo Dunha Longa Amizade
Como empecei a coquetear amistosamente con semellante elemento?? é algo do que xa case non me lembro. A cousa e que chegamos a un punto de bo entendemento, incluso conversas a altas horas da madrugada moi interesantes. Debatiamos sobre todo e inda que teñamos puntos nos que estamos en desacordo case sempre chegamos a boas conclusións e bastante positivas pra nós. E digo nós porque pra moitas cousas formamos unha soa persoa, nós somos os inadaptados que vemos coma os cabróns levan os vítores de campións diante da xente, nós somos os que reclamamos un espazo prao home "non machito", nós somos os que decidimos conxuntamente levar isto adiante e moi posiblemente nós decidiremos cando debemos rematar esta aventura.
O paso do tempo fura montañas por onde logo pasarán rios, as palabras as leva o vento, pero ó escribir temos a posibilidade de perdurar os nosos sentimentos. O meu sentimento agora é dunha grande emoción porque empezo un proxecto coa mellor persoa como "Socio"
Vai por ti, Termi ;-)
O paso do tempo fura montañas por onde logo pasarán rios, as palabras as leva o vento, pero ó escribir temos a posibilidade de perdurar os nosos sentimentos. O meu sentimento agora é dunha grande emoción porque empezo un proxecto coa mellor persoa como "Socio"
Vai por ti, Termi ;-)
Subscrever:
Comentários (Atom)
