Os momentos

A vida son rachas que só hai que saber sobrelevalas e interpretalas axeitadamente. Un, que sempre se atopa na táboa de clasificación máis na zona de abaixo que na dos campeóns, ten que saber darlle a cada cousa o seu valor e importancia, non é cuestión de que todo che importe unha merda, pero si de saber como tomarse un as cousas. Por que se non podes rematar tolo de todo.

Sei agora como tomarme ben as cousas, por iso estou nun momento doce, problemas sigo tendo pero amargandome non arranxo nada.

Mellor persoa, Isidro? Nós somos donos dos nosos actos. Nós facemos accións que falan por nós e que din como somos. Non sabes como serás? Depende de se sabes ter control e dominio sobre ti.

Mal Momento

U-lo Isidro que escribía a cotío neste blog?

Alégrome moito, compañeiro inadaptado o teu bo momento que estas a vivir. Pola miña parte, semella que non levanto cabeza. Deambulo dun lado a outro e o peor de todo é que sempre sei onde vou rematar, nun vaso de cubata, nunha noite de insomnio, nunha dose de ansiolíticos...

Certo é que cando a xente está mal coma ben decías, saca o mellor de si mesmo, o que poderíamos chamar case un "espírito de supervivencia" entre comiñas xa que hai que matizar. Acórdome agora unha anécdota de clase, hai moitos anos, por aquelas gastaba 12 anos ou así, foi a primeira vez que me influiu ese espirito para lograr algo que non imaxinei (facer marcas dignas de Carl Lewis). De cando en vez cando todo está na contra, volvía a min para sacarme do atolladero onde me metera.

Pero esta benquerido amigo é unha historia moi diferente. É un ciclo, o can que persigue o rabo, a pescada que morde a cola, morder a man que che da de comer... Jodido Termi, moi jodido.

Se me deran a escoller, eu non sei que escolleria, irme á merda de noite, ou coa luz dun novo día (é algo plagio do Vivir Na Coruña xD).



p.d: O que non me matou Termi, farame máis forte, pero non sei se mellor persoa...

Bo momento

En 1824, Ludwig van Beethoven estábase a quedar sordo, morreralle o irmán e non conseguiu casarse co amor da súa vida. Tamén fixo a Novena.

No 36, Miguel de Unamuno estaba vivindo anos duros na Universidade de Salamanca, ademais estalou a Guerra Civil Española, nun dos peores momentos soltou frases tan memorables coma aquel "Venceréis, pero no convenceréis".

Igual de triste, tamén pasandoo mal, estaba Picasso e un ano despois (1937), antes de deixar España, pintou o Guernica.

Stanley Kubrick tiña unha filosofía propia nos seus films, xiraba en torno á loita dun antiheróe no seu enfrontamento co mundo, e a súa derrota final. Seguramente nos seus protagonistas, que viviron iso, había moito autobiográfico. Nun momentos triste e tamén con ira e crispación e sempre sen deixar de lado esta filosofía. Kubrick rodou Full Metal Jacket (1987). A Chaqueta Metálica. Película que o consagrou (aínda máis) como xenial cineasta e de culto.

Dise que en 1987, cando Freddie Mercury colleu o SIDA, contóullo á banda (Queen) e neses momentos de dor compúxose, con Brian May, a canción Show Must Go On. O espéctaculo debe seguir, debe seguir a pesar de todo, xa que a súa verdadeira vida era a música, sairía á venda en 1991. Un ano antes da morte de F. Mercury por esa enfermidade.



Parece que nos momentos máis tristes, ou nos peores momentos, dáselle mellor a xente crear algo, sacar o mellor de cada un.
Eu estou vivindo unha longa tempada moi moi feliz, quizais por iso meu blog perdese a pouca calidade que tiña.

E iso non me importa se eu estou ben, e se teño a quen teño que ter cerca de min.

Porque la ficha nunca muere...

P.D: Isidro onde andas?

Starts to fade

Oooooh baby
I feel right
The music sounds better with you

Love might
Bring us both together
I feel so good

I feel right
The music sounds better with you

Stardust - Music sounds better with you

E recordo cando me tirabas na túa cama e oíamos música celestial ata que o sol estivese ben alto e, logo, cando volvía a oír algún tema xa non era o mesmo... Recordábate a ti, a min, as nosas voces, o noso ritmo, o noso movemento, a nosa festa, a nosa noite... Era coma se recompuxeramos os temas maxistralmente.

A veces boto de menos, pero ti agora bailas con outro.
Deixeite escapar e cando fun a por ti era tarde, non o quero recoñecer pero no fondo: Sempre teu... 03-01

Inadaptándome

Despois de unha semana de relax nas terras lusas, procuro recuperar o estado inadaptado de sempre.

É certo, isto xa non é o mesmo que era antes, pero cando os proxectos se inician sempre teño a ilusión de non porlles data da fin. Polo momento isto sigue indo para adiante, e temos que reurnirnos Termi, xa sabes onde, o cando é "muito difícil" decilo.

Rios, vin pasar milleiros de rios de norte a sur, e todos levaban a mesma dirección, todos me levaban ó teu recordo, á túa cara, ó teu sorriso. Todos procuraban atopar o momento para deterse ante o meu paso e dedicarme un "ela non pensa en ti".

Naquel momento perdido na Serra do Geres (agora non me lembro se leva acento grave ou agudo...) sentinme libre, porque por unha vez ninguén decidía o meu camiño, mellor dito, non o había e iso fíxome sentir radiante. Atoparme coa humanidade foi un grande contraste que jodeu moito todo.

Quod non me necat, fortiorem me reddit, dixen