Despois de anos e anos aprendendo a pranchar ben unha camisa, un créese que xa alcanzou tal punto de erudición que non lle fai falla ler nada máis, que xa o sabe todo. Entón é cando a correa acórtase, baixo e volvo a ter o pés na terra.
A intensidade e gravamen da hostia depende do alto que un queira creerse as cousas!
E sei que só teño que esperar un pouquiño para estar máis ben (aínda máis). Cando marche o frío, cando veña o meu verán.
Hai que ir pouco a pouco e non polas nubes... ;)
Subscrever:
Enviar feedback (Atom)
Sem comentários:
Enviar um comentário