Psicoloxía pura.

A verdade (inda que sei que non o vas ler) é que onte tiñas razón nas túas coñas: estabas preciosa.

Se ela é ELA, esta é a OUTRA.

Sabes que me custa ir falarte, e non sei o porqué, e ti poste a bailar cerca de min, eres a raíña da pista do Basic.
Fago un esforzo e póñome a falar contigo e ti, maquiavelicamente tramando, fas coma se nada, nin te sorprendes nin te alegras, pero eu ben sei que non te é/son indiferente.

E logo, cando me poño a botar fichas a unha rapaciña (desta xa falarei outro día, foi histórico xD), adicábaste a matarme coa mirada e cos teus puti-bailes de movemento de cadeira... Non é a primeira vez que mo fas.

Eres difícil, moito, encántasme e apenas te coñezo coma persoa.
Xa eres especial. Un triunfo imposible para min... Ou iso creo.

Pero eu sei que se algún día te "capturo" vas a sacar o mellor de min.
A presa máis chunga de capturar é a que logo sábenos máis rica.

Psicoloxía pura.